Sıradanlıktan
ve olağanlıklardan ruhumun nasılda kasvetten ölebileceğini bilen Rabbim e
şükürler olsun ki hep beni satır başlarına itti. Hayatımda hiçbir zaman hiç
kimsenin ne yeri ne de sevgisi sabit değildi. Hala da durumda bir ilerleme söz
konusu değil. Bu blog da yeni bir paragraf aslında. Yeni bir nefes sahasında.
Yanaklarımdaki
çukurlara sakladığım yaşlar,dudaklarımın kıvrımına gizlediğim sözlerle
yeterince ilerlerdim. Ayaklarıma batan talihi, aklıma üşüşen umut zerreleri ve
kader kokulu rüzgarı aldım yanıma. Hazırım tüm bunları yazmaya da yaşamaya da…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder