Peri

Sonbaharın başında,ayın ortasında haftanın sonunda bir güne yakışacak güzellikte gökyüzüm.Öylesine çok kelime kurdum ölesiye kelime kuruldu ki adıma. Duruşumla koca bi adamı ezebildim. Gülüşümle en katı yüreği dahi gülümsettim. Şuh(!) kahkahamla yerlebir keyfi düzeltebildim. Evet evet sırtımın kaşınmalarına sebep onca şey kanatlarımın yeniden boyvermesi. Pembe gözlüklerim bana en çok yakışan aksesuarım farkındayım. Şükürler olsun ki birkaç gün öncesinin kasveti ve yatıştırıcı ilaçları geride kaldı. Usulca bi ayetin sıcaklığında ısındım “ Şüphesiz Rabbin sana verecek,sen de hoşnut kalacaksın” (Duha/5).

Girizgâh

         Sıradanlıktan ve olağanlıklardan ruhumun nasılda kasvetten ölebileceğini bilen Rabbim e şükürler olsun ki hep beni satır başlarına itti. Hayatımda hiçbir zaman hiç kimsenin ne yeri ne de sevgisi sabit değildi. Hala da durumda bir ilerleme söz konusu değil. Bu blog da yeni bir paragraf aslında. Yeni bir nefes sahasında.

        Yanaklarımdaki çukurlara sakladığım yaşlar,dudaklarımın kıvrımına gizlediğim sözlerle yeterince ilerlerdim. Ayaklarıma batan talihi, aklıma üşüşen umut zerreleri ve kader kokulu rüzgarı aldım yanıma. Hazırım tüm bunları yazmaya da yaşamaya da…